Harmony Korine'in ilk yönetmenlik denemesi olan Gummo (1997), geleneksel anlatı yapısını tamamen reddederek izleyiciyi sarsıcı bir gerçeklikle baş başa bırakıyor. Film, Ohio'da hayali Xenia kasabasında, yıkıcı bir kasırganın ardından hayata tutunmaya çalışan insanların parçalanmış hayatlarına odaklanır. Olay örgüsünden ziyade, bir dizi birbiriyle gevşek bağlantılı sahne ve karakter etkileşimi üzerine kurulu bu yapım, Amerikan banliyölerinin unutulmuş, yoksul kesimlerine acımasız bir bakış sunar.

Gummo'nun gücü, profesyonel olmayan oyuncuların performanslarından ve belgesel havasındaki çekimlerden geliyor. Karakterler, kasabanın terk edilmişliği içinde anlamsız ritüeller, absürt diyaloglar ve rahatsız edici davranışlarla var olmaya çalışır. Film, estetik kaygılardan uzak, çoğu zaman rahatsız edici görüntülerle (kedi öldürme, yapıştırıcı koklama, çıplak gerçeklik) seyirciyi konfor alanından çıkarır. Bu kasıtlı 'çirkinlik', izleyiciye, medeniyetin kenarında unutulmuş bir dünyanın poetikasını sunar.

Harmony Korine, Gummo ile 'yıkım sonrası' bir Amerika portresi çizerken, geleneksel dramatik yapıyı yok sayar. Bu tercih, filmi birçokları için izlemesi zor, hatta itici kılarken, diğerleri için ise kült statüsüne taşımıştır. Seyirciyi pasif alıcı olmaktan çıkarıp, bu kaotik manzarayı anlamlandırmaya zorlar. Gummo, rahatsız edici gerçekliği, deneysel anlatımı ve sarsıcı sahneleriyle unutulmaz bir sinema deneyimi arayanlar için mutlaka izlenmesi gereken bir başyapıttır. Konvansiyonel film beklentisi olanlar için değil, sinemanın sınırlarını zorlayan cesur yapımlardan hoşlananlar için ideal bir seçimdir.