Michelangelo Antonioni'nin 1964 yapımı 'Red Desert' (Il deserto rosso), yönetmenin ilk renkli filmi olmasının yanı sıra, modern insanın yabancılaşmasını ve endüstriyel çevrenin psikolojik etkilerini ele alan görsel bir şaheserdir. Monica Vitti'nin unutulmaz performansıyla canlandırdığı Giuliana, bir sinir krizi sonrası toparlanmaya çalışan, endüstriyel Ravenna'nın gri ve kırmızı tonları arasında kaybolmuş bir kadındır. Kocası Ugo'nun (Carlo Chionetti) yönettiği fabrikanın soğuk ve mekanik dünyası, onun içsel karmaşasını daha da derinleştirir. Bu ortamda, kocasının iş arkadaşı Corrado (Richard Harris) ile kurduğu ilişki, bir kaçış arayışından öteye gidemez.

Antonioni, filmde renkleri bir karakter gibi kullanır. Endüstriyel atıkların zehirli sarısı, buharın beyazı ve filme adını veren çorak arazinin kırmızısı, Giuliana'nın iç dünyasının ve modern yaşamın yabancılaştırıcı etkisinin bir yansımasıdır. Görüntü yönetmeni Carlo Di Palma'nın kamerası, fabrika borularını, dumanı ve soğuk mimariyi adeta bir ressam titizliğiyle kadrajlar, izleyiciyi karakterin psikolojik manzarasına sokar. Oyunculuklar son derece içten ve kontrollüdür; Monica Vitti, kırılganlık, kaygı ve umut arasında gidip gelen karakterini muazzam bir incelikle yansıtır.

'Red Desert', sadece bir dram değil, 1960'ların teknolojik ilerleme ve bireyin yalnızlığına dair güçlü bir meditasyondur. Diyaloglardan çok görsel dilin ve atmosferin ön planda olduğu film, izleyiciyi pasif bir seyirci olmaktan çıkarıp, Giuliana'nın deneyimlediği yabancı ve bazen rahatsız edici dünyanın bir parçası haline getirir. Sinema tarihinde renk kullanımı ve mekan-insan ilişkisi üzerine düşünmek isteyen her film tutkununun mutlaka izlemesi gereken, zamanın ötesinde bir başyapıttır. Antonioni'nin insan ruhunun modern çölünden çektiği bu portre, güncelliğini hiç yitirmemiştir.